Robotlardan Korkuyorduk, Meğer Biz Robota Dönüşüyormuşuz
Bir zamanlar insanlar içini dökmek için bir ses arardı. Birnefes..
40 yıl hatırı olan acı bir kahve, sessiz bir yürüyüş, belkide bir omuz…
Şimdi bir ekran var. Sessiz. Soğuk ama Sabırlı. Nezamanistersek hep açık.
Kelimeler oraya yazılıyor. Ama sadece duygular değil…
Nasıl anlatılacağı da yazılıyor.
Daha sakin olsun.
Mesafeli ama kırıcı olmasın.
Sert Yap
Tepkimi hissettir ama kapıları kapatma
Ve en önemlisi benim yerime beni anlat..
Aslında İnsan, kendisiyle arasına bir arayüz koyuyor.Kendisini Ekran üzerinden birden dijital dünyaya ışınlıyor.
Artık konuşan biz değiliz. Bizim promptlarımız konuşuyor.
Cümle biraz daha düzgün,
Cevap daha kontrollü,
Duygu daha törpülü.
Ortaya çıkan şey, kendimizin optimize edilmiş versiyonu. Bir dijital ikiz.
Daha az kırılan,
daha doğru tepki veren,
Olması gerektiği gibi davranan biri.
İşte tam da bu yüzden YABANCI..
Robotların insan gibi olmasından korkuyorduk.
Duyguları, istekleri, düşünceleri taklit edeceklerinden, Biziempati etmeyi öğreneceklerinden…
Ama kimse şunu fark etmedi: İNSAN , robot gibi davranmayı öğreniyordu.
Düşünmeden cevaplayan, hissetmeden teselli eden, empati kurmadan MIŞ gibi davranan, üzülmeden anlamış gibi yapan.
Buna modern dünyada verimlilik ve otomasyon denildi amayaşadığımız aslında duyguların otomasyonuydu.
Yapay zekânın bizi yönlendirdiği söyleniyor. Gereken her şeyizaten biz vermedikmi.
Yanlızlığımızı, hangi kelimenin canımızı acıttığını, hangi suskunluğun bizi dağıttığını, kısacası hayatımızı ve yaşanmışlıklarımızı..
Sonra gelen cümleler zaten tanıdıktı. Tamda duymak istediklerimiz gibi.
Çünkü bizi, bizden daha iyi anlatıyor, sanki bizimle hissediyor, nefes alıyordu.
Daha sakin, mantıklı ve bize göre çok doğru.
Peki. Kusursuz olmak, hala insan olarak kalmak anlamına mı geliyor.?
En özel anılar artık arkadaşlardan ziyade yapay zekâya emanet ediliyor.
Dinleyen varmı? evet… Hisseden Varmı???
Yine de rahatlatıyor insan. Yargı yok, bekleme yok, karşılık hep biz..
Dijital çağda İnsan, artık hissedilmeden anlaşılmaya razı geliyor.
Çağımızın asıl kırılma noktası şu:
Yapay zeka bilinçlenmedi. Ama biz, kendi bilinçli hâlimizi
daha temiz ve üst bir versiyonla yani dijital ikizimiz ile değiştirmeye başladık.
Bir gün bizi robotların yapay zekası temsil etmeyecek.
Bizi, bizim adımıza daha iyi konuşan dijital ikizlerimiz anlatacak.
Robotlardan korkuyorduk. “Robotlar bizi ele geçirecekmi”diye sorduk hep.
Oysa dönüşüm sessizdi. Robotlar (Yapay zeka) bizi ele geçirmedi.
Biz, kendimizi nazikçe ona devrettik.
Ve Final sorusu..
“Bir gün geri dönmek istersek, bizi hatırlayan bir insan kalacak mı?”
